Nośnikiem sygnału do komunikacji między radiotelefonami są fale radiowe, należące do spektrum elektromagnetycznego. 

Fale radiowe to rodzaj fali elektromagnetycznej, konkretnie forma promieniowania elektromagnetycznego o długości fali dłuższej niż światło podczerwone w spektrum elektromagnetycznym.

Częstotliwości fal radiowych mieszczą się w zakresie od 30 Hz do 300 GHz, a długości fal od 1 mm do 10 000 km.

Fale radiowe rozchodzą się z prędkością światła. 

C (prędkość światła) = λ (długość fali)*f (częstotliwość)

3 * 10^8 m/s = 0,85 m * 350 MHz (350 * 10^6)

Spektrum elektromagnetyczne

2.1. Transmisja bezpośrednia

Antena odbiorcza może bezpośrednio widzieć antenę nadawczą, a fale elektromagnetyczne z końca nadawczego rozchodzą się bezpośrednio do końca odbiorczego.

Gdy fala elektromagnetyczna jest emitowana i pada na płaski obiekt o długości fali dłuższej niż fala nośna, odbita fala elektromagnetyczna jest następnie odbierana przez antenę odbiorczą.

2.3. Załamanie

Załamanie to zjawisko, w którym fala elektromagnetyczna zmienia kierunek rozchodzenia się, gdy wchodzi w inne ośrodki (tworząc pewien kąt z pierwotnym kierunkiem, ale nie wracając do pierwotnego ośrodka).

2.4. Propagacja

Emitowane fale elektromagnetyczne przenikają bezpośrednio przez obiekt i rozchodzą się w powietrzu za obiektem.

2.5. Dyfrakcja (lub ugięcie)

 Dyfrakcja to fundamentalna cecha propagacji fal. Występuje, gdy fala napotyka przeszkodę lub przechodzi przez otwór, powodując zmianę kierunku jej propagacji. Zasada dyfrakcji fal radiowych jest podobna do dyfrakcji światła, obie oparte na teorii fal. Podczas propagacji fale radiowe są zakłócane przez przeszkody, takie jak teren, budynki i roślinność, powodując zginanie się czoła fali i tym samym omijanie przeszkody.

Dyfrakcja jest wszechobecna: Dyfrakcja fal radiowych jest powszechna w naturze; prawie wszystkie fale radiowe ulegają dyfrakcji podczas propagacji. Dzieje się tak dlatego, że fale radiowe posiadają właściwości falowe i wykazują podstawowe cechy dyfrakcji.

Stopień dyfrakcji jest związany z długością fali: Stopień dyfrakcji fal radiowych jest związany z ich długością fali. Im dłuższa fala, tym bardziej wyraźna dyfrakcja. Dlatego fale radiowe o niskiej częstotliwości łatwiej przenikają przez przeszkody.

Stopień dyfrakcji jest również związany z rozmiarem przeszkody: Gdy rozmiar przeszkody jest znacznie większy od długości fali, dyfrakcja jest bardzo znacząca. Gdy rozmiar przeszkody jest mniejszy od długości fali, dyfrakcja jest stosunkowo słaba.

Stopień dyfrakcji jest związany z kształtem czoła fali: kształt czoła fali również wpływa na stopień dyfrakcji. Gdy czoło fali jest płaskie, zjawisko dyfrakcji jest najsilniejsze. Gdy czoło fali jest kuliste, zjawisko dyfrakcji jest stosunkowo słabe.

2.6. Rozpraszanie

Gdy emitowane fale elektromagnetyczne uderzają w obiekt o długości fali mniejszej niż fala nośna, są odbijane w wiele słabszych fal elektromagnetycznych, które następnie propagują do anteny odbiorczej.

Gdy w atmosferze lub jonosferze pojawiają się niejednorodne skupiska, fale radiowe mogą być odbijane we wszystkich kierunkach przez te niejednorodne ośrodki, pozwalając części energii dotrzeć do punktu odbioru; nazywa się to falami rozproszonymi.